هدف: در سالهای اخیر، پایداری اجتماعی بهعنوان یکی از ابعاد کلیدی توسعه پایدار در علوم مختلف بهطور عام و در طراحی معماری مجتمعهای مسکونی بهطور خاص موردتوجه پژوهشگران قرارگرفته است. بهرغم اهمیت موضوع پایداری اجتماعی در طراحی مسکن اما پژوهشهایی که بر ارزیابی این مهم متمرکزشده باشند معدودند و توجه کافی به این ناحیه از دانش صورت نپذیرفته است؛ لذا این پژوهش با رویکردی آمیخته و باهدف تبیین و رتبهبندی شاخصهای ارزیابی پایداری اجتماعی در طراحی مجتمعهای مسکونی صورت پذیرفته است. روش پژوهش: پژوهش حاضر در دو مرحله صورت پذیرفت. در گام نخست با اتخاذ رویکرد کیفی شاخصهای مذکور بهصورت نظاممند با روش فراترکیب و رویکرد هفت مرحلهای سندلوسکی و بارسو، از پایگاههای داخلی و خارجی استخراج شد، سپس بهمنظور متناسبسازی با بستر پژوهش و حصول فهرست نهایی شاخصها، طی پیمایش صورت گرفته از خبرگان تحقیق، پالایش شاخصها صورت پذیرفت. در ادامه در بخش کمی، با استفاده از روش تصمیمگیری چندمعیاره بهترین – بدترین و بهرهگیری از نرمافزار لینگو اقدام به وزن دهی و اولویتبندی شاخصها شد. یافتهها: نتایج بخش کیفی 13 مفهوم را ذیل 4 مقوله با عناوین رضایت و مطلوبیت محیطی، آسایش، عدالت اجتماعی و سرمایه اجتماعی پدیدار ساخت. نتایج بخش کمی نیز نشان داد سرمایه اجتماعی، آسایش، رضایت و مطلوبیت محیطی و عدالت اجتماعی به ترتیب مهمترین شاخصهای ارزیابی پایداری اجتماعی در این پژوهش و از میان زیر شاخصها ایمنی، امنیت، اعتماد اجتماعی، تعامل اجتماعی و حس تعلق به مکان پنج زیرشاخص برتر شناختهشده بودند. نتیجهگیری: با توجه به مدل سلسله مراتبی پدید آمده شامل مفاهیم و مقولات وزندهی شده، نتایج حاصل از این پژوهش میتواند ابزاری جهت ارزیابی مسکن از منظر پایداری اجتماعی فراهم آورد و ضمن برجستهسازی مقولات و مفاهیم مهم جهتگیری روشنی را برای طراحان در راستای خلق مسکن پایدار فراهم آورد.