هدف: مسکن یکی از اساسی‌ترین نیازهای بشر بوده و تأمین آن به ‌عنوان شاخصی مهم در توسعه اجتماعی، اقتصادی و زیست ‌محیطی جوامع مطرح است. در دهه‌های اخیر، مفهوم مسکن از یک کالای صرفاً مصرفی به عاملی چند بعدی و مؤثر بر کیفیت زندگی، عدالت اجتماعی و پایداری شهری تبدیل شده است. شهر تکریت به‌ عنوان مرکز استان صلاح‌الدین عراق، در سال‌های اخیر به دلیل جنگ‌ها، بی‌ثباتی‌های اقتصادی و محدودیت‌های منابع، با چالش‌های جدی در زمینه مسکن پایدار و قابل استطاعت روبه‌رو بوده است. این پژوهش با هدف ارزیابی و تحلیل شاخص‌های پایداری مسکن قابل‌استطاعت در شهر تکریت انجام شده است.  

روش پژوهش: نوع تحقیق از نوع کاربردی و روش آن توصیفی- تحلیلی است. داده‌ها از طریق مطالعات اسنادی و پیمایشی گردآوری شده است. جامعه آماری شامل شهروندان ساکن در سکونتگاههای غیر رسمی شهر تکریت بوده بوده است. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های آماری کلموگروف اسمیرنوف، تی تک ‌نمونه‌ای، رگرسیون گام‌به‌گام و واریانس یک طرفه استفاده شده است.

یافته­ها: نتایج حاکی از آن است که شاخص اجتماعی با میانگین 04/3 اندکی بالاتر از سطح معیار (3) قرار دارد؛ در حالی که شاخص‌های اقتصادی (69/2)، کالبدی–فیزیکی (61/2) و زیست‌محیطی (90/2) پایین‌تر از حد مطلوب ارزیابی شدند. علاوه بر این، یافته‌های رگرسیون گام به گام نشان داد که شاخص اجتماعی با بتای 426/ بیشترین سهم و شاخص اقتصادی با بتای 222/ کمترین نقش را در تبیین پایداری مسکن در تکریت دارا هستند.