در این پژوهش، به بررسی روشهای موجود برای مقاومسازی ساختمانهای بنایی و امکانسنجی بهکارگیری آنها در مناطق روستایی پرداخته میشود. ساختمانهای مصالح بنایی سنتی از متداولترین سازههای ساخته شده در ایران و بسیاری از کشورهای دیگر به شمار میروند که به دلیل عدم وجود سیستم مقاوم لرزهای مناسب، اجرای غیراصولی و کیفیت پایین مصالح، در مقابل تحریکهای لرزهای حتی نه چندان شدید، آسیبهای زیادی متحمل میشوند. با توجه به زلزلهخیز بودن کشور ایران، تأمین مقاومت ساختمان در برابر زلزله بیشتر مورد توجه قرار میگیرد. در این بین ساختمانهای بنایی با توجه به تعداد زیاد و آسیبپذیریشان بیـشتر قابل توجه میباشند.محدودیت در تعداد طبقات موجب ایجاد شباهتهایی در نوع و ساخت ساختمانهای بنایی شدهاست و میتوان با ارائهی راهکارهای مختلف مقاومسازی، باعث صرفهجویی در زمان و هزینه نسبت به بازسازی سازهها شد. وجـود روشهای متعدد، موضوع تحقیقات بسیاری گردیدهاست و اکثر آنها بـه بحـث در مـورد یـک یـا روشهای محـدودی از مقـاومسـازی پرداختـهانـد. در ایـن تحقیـق بـا گـردآوری روشهـای مختلـف مقاومسازی، آنها را بررسی و با ضوابط آییننامهای مقایسه نموده و امکانسنجی بهکارگیری آنها در مناطق روستایی را مورد بررسی قرار داده است. به منظور کاربردی بودن و قابل اجرا بودن طرح مورد بررسی در مناطق روستایی، این طرح با محوریت اقتصادی مورد بررسی قرار گرفته است. ازینرو در مدل سازی برای جلوگیری از هزینههای اقتصادی راهکارهای مناسبی جهت مقاوم سازی استفاده شده است. نتایج کلی بررسیها نشان داد، از بین کلیه روشهای موجود و جمع آوری شده، استفاده از بست نوار فولادی میتواند از جمله بهترین روشهای مقاومسازی از نگاه اقتصادی و منظر اجرایی ارزیابی شود.