[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره فصلنامه :: تمام شماره‌ها :: ثبت نام :: ارسال مقاله :: تماس با ما ::
بخش‌های اصلی
اطلاعات نشریه::
آرشیو مجله و مقالات::
برای نویسندگان::
برای داوران::
اشتراک::
تماس با ما::
آخرین شماره پیش از چاپ::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
:: دوره 45، شماره 194 - ( 4-1405 ) ::
جلد 45 شماره 194 صفحات 104-85 برگشت به فهرست نسخه ها
زیست‌بوم تاریخی ندوشن (یزد): بازخوانی مسکن چندخانواری و تولید اجتماعی فضا در ایران مرکزی
محمدرضا بابایی ندوشن ، محمد حسین سرائی*
گروه جغرافیا، دانشگاه یزد، یزد، ایران. ، msaraei@yazd.ac.ir
چکیده:   (1275 مشاهده)
هدف: تبیین عوامل شکل‌گیری و تداوم مسکن چند‌خانواری در شهر تاریخی ندوشن (استان یزد) و رابطه آن با ساختار فضایی، اقتصادی و فرهنگی بافت از منظر «تولید اجتماعی فضا» است.
روش پژوهش: این مطالعه با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمونی انجام شد؛ داده‌ها از‌طریق مصاحبه‌های عمیق با 9 سالمند باتجربه (سنین ۶۷ تا ۱۰۳ سال) از ساکنان بومی ندوشن که به اشباع نظری رسید و با جمع‌آوری و با نرم‌افزار MAXQDA 2020 تحلیل شدند.
یافته‌ها: پنج مضمون کلیدی استخراج شد: ساختار خانه‌ها، اقتصاد و معیشت خانواده‌ها، روابط خانوادگی و اجتماعی، امنیت و احساس آرامش و شرایط بهداشتی و سلامت عمومی. یافته‌ها نشان می‌دهد که زندگی چند‌خانواری پاسخی هوشمندانه به سه چالش ساختاری محصوریت درون حصار (که توسعه افقی را محدود می‌کرد)، ناامنی تاریخی (مانند حمله دزدان در زمان قاجاریه چون ناصر خان و منصور خان)، و فقر اقتصادی مطلق بوده است. در این الگو، خانه از صرفاً «مأوا» به «شبکه‌ای از اعتماد، همیاری و سلامت جمعی» تبدیل شده است. فضاهای مشترک (حیاط، تنور، جوی آب)، اقتصاد غیر نقدی، سیستم بدلی در کشاورزی، اشتراک در منابع (مانند هیزم و الاغ)، و مراقبت گروهی از سالمندان و بیماران، از ویژگی‌های برجسته این نظام بوده‌اند. حتی مدیریت بهداشتی از‌طریق دست‌شویی‌های جداگانه برای تولید کود و نوبت‌بندی در حمام‌های عمومی در چهارچوب این همبستگی تعبیه شده بود.
نتیجه‌گیری: زیست چند‌خانواری در ندوشن الگویی فرهنگی و پایدار است و نمونه‌ای زنده از «تولید اجتماعی فضا» محسوب می‌شود؛ فضایی که ساکنان آن را نه از بالا و از‌طریق برنامه‌ریزی بیرونی بلکه از پایین و از دل همزیستی تولید کرده‌اند. این یافته‌ها هشداری است در برابر سیاست‌های معاصر مسکن که خانه را به واحدی مصرفی و منفعل تبدیل کرده‌اند و تأکید می‌کنند که پایداری اجتماعی زمانی شکل می‌گیرد که فضا تولید شود، نه صرفاً ساخته شود. محدودیت اصلی این پژوهش، حجم نمونه کوچک و تمرکز آن بر یک نمونه موردی (ندوشن) است که تعمیم‌پذیری نتایج را به سایر مناطق با احتیاط مواجه می‌سازد.
واژه‌های کلیدی: مسکن جمعی، ندوشن، پایداری اجتماعی، فرهنگ سکونت، فضای بومی.
متن کامل [PDF 1957 kb]   (3 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: سکونتگاههای شهری و روستایی
دریافت: 1404/10/1 | پذیرش: 1405/3/20 | انتشار: 1405/6/31
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Babaei Nadushan M R, Saraei M H. (2026). The historical ecosystem of nodoushan: a reinterpretation of multi-family housing and the social production of space in central Iran. JHRE. 45(194), 85-104.
URL: http://jhre.ir/article-1-2665-fa.html

بابایی ندوشن محمدرضا، سرائی محمد حسین.(1405). زیست‌بوم تاریخی ندوشن (یزد): بازخوانی مسکن چندخانواری و تولید اجتماعی فضا در ایران مرکزی مسکن و محیط روستا 45 (194) :104-85

URL: http://jhre.ir/article-1-2665-fa.html



بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.
دوره 45، شماره 194 - ( 4-1405 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مسکن و محیط روستا Housing and Rural Environment
Persian site map - English site map - Created in 0.09 seconds with 36 queries by YEKTAWEB 4774
Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons — Attribution-NonCommercial 4.0 International (CC BY-NC 4.0)