گرچه در سالهای اخیر آنچه که به ادغام یا الحاق شهری شهرت یافته، کم و بیش توسط کارشناسان شهری مورد اشاره قرارگرفته است، اما کوشش چندانی در سنجش دامنه یا هدایت دگرگونیهای برآمده از این فرایند در گذر زمان به انجام نرسیده است. بر مبنای اطلاعات و
داده­های پراکنده موجود، این پدیده طی یکی- دو دهه اخیر، در غیاب برنامه­های متناسب شهری و به­صورتی عمدتاً خودجوش، زمینه ساز الحاق و ادغام بسیاری از سکونتگاههای روستایی در کانونهای شهری به­ویژه کلانشهرهای کشور شده است.

 این مقاله کوشش دارد تا ابعاد مختلف پدیده ادغام یا الحاق  شهری و پدیده­های وابسته به آن- پدیده­های خزش و خورندگی شهری-  را با نگاهی به رشد بی­رویه شهر زنجان و ادغام دو نمونه سکونتگاه­های پیرامونی آن، مورد بررسی قرار دهد. روش تحقیق، توصیفی -  تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی، کتابخانه­ای و بررسی­های میدانی است. یافته­های پژوهش حاضر بیانگر آن است که تحولات سکونتگاه­های روستایی ناشی از الحاق، عمدتاً موجب بروز مسائل متعددی در روستاهای مورد مطالعه شده است. گرچه روستاهای پیرامونی در فرایند الحاق به­صورت کانونهای جمعیت­پذیر در آمده­اند، اما این افزایش جمعیت نه به سبب رشد طبیعی، بلکه به علت تصمیم سازیهای اداری- دولتی و گسترش بی رویه محدوده شهر و بروز پدیده­های خزش و خورندگی بوده است. واقعیت این است که روند الحاق سکونتگاه­های روستایی پیرامون زنجان، نه تنها موجب حل مسایل و مشکلات پیشین این روستاها نشده است، بلکه پیامدهای متعددی نظیر افزایش جمعیت به واسطه ورود مهاجران روستایی و شهری و به دنبال آن پیدایش حاشیه نشینی، تغییرکاربری اراضی کشاورزی به مسکونی و خدماتی، آلودگی و مسائل زیست محیطی سکونتگاههای ملحق شده به شهر و... را فراروی روستاهای سایان و گاوازنگ و همچنین شهر زنجان قرار داده است.