استادیار گروه معماری، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران ، q_bayzidi@yahoo.com
چکیده: (6510 مشاهده)
برقراریسطحمناسبیازتعاملاتجمعیدر محیطهایزندگی،بهعنوانیکیازمؤلفههایمؤثربر کیفیت زندگی،متأثرازویژگیهای محیطانسانساختمیباشد.تعامل اجتماعی با یکدیگر و مشاهده فعالیتهای متنوع مردم، با بوجود آوردن زمینههای اجتماعی شدن و اجتماعپذیری به رشد فردی و اجتماعی انسان کمک میکند اما امروزه بهدلیل ورود مظاهر نوگرایی به بسیاری از سکونتگاههای انسانی و عدم وجود الگویی مدوّن برای نوسازی و بهسازی، شاهد تغییرات کالبدی در فضاهای باز و از بین رفتن بافتهای محلی و بهتبع آن کاهش تعاملات اجتماعی هستیم. فقدان ارتباطات اجتماعی علاوه بر تأثیرات مخرب فردی، باعث مشکلات اجتماعی نظیر کاهش حس سرزندگی، افزایش جرمخیزی، کاهش اعتماد اجتماعی، کاهش سرمایه اجتماعی و ... میشود. بنابراین هدف اصلی این پژوهش شناسایی و تدوین الگوهای کالبدی نظام استقرار و چگونگی تأثیر آنها بر اجتماعپذیری فضا در ساختارهای معماری هورامانتخت میباشد چراکه استفاده از آنها در برنامههای آتی نوسازی و بهسازی میتواند تأثیرات مثبتی بر میزان تعاملات اجتماعی داشته باشد. بر این اساس روش پژوهش حاضرتوصیفی- تحلیلیومبتنیبرمطالعات اسنادیونیزمشاهداتمیدانیاست. بخش نهاییاینمقالهنشانمیدهدکه چگونهنظام استقراردرمحیطانسانساختاثرمعناداریبر ارتقایاجتماعپذیریفضاهایکالبدیدارد و الگوهای این نظام گاه به تنهایی و گاه در ترکیب با یکدیگر میتوانند در کمیت و کیفیت اجتماعپذیری فضاهای عمومی در هورامان اثرگذار باشند.
